Εργασία στην Ελλάδα: Πόσοι δηλώνουν σεξουαλική παρενόχληση ή εργασιακό εκφοβισμό
Βαθιά ριζωμένα προβλήματα και ανισότητες στους χώρους εργασίας καταγγέλλει η ΓΣΕΕ – Το απροσδόκητο εύρημα της μόρφωσης στις καταγγελίες
Σημαντικά ευρήματα για τις συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα φέρνει στο φως το τρίτο Κείμενο Πολιτικής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ , με βάση εκτενής έρευνα για την ποιότητα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα . Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, σχεδόν ένας στους δέκα εργαζόμενους έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή/και εργασιακό εκφοβισμό , με κύριες αιτίες την ηλικία (36%), το φύλο (27%), τον σεξουαλικό προσανατολισμό (10%) και την εθνικότητα (7%).
Φύλο, ηλικία το απροσδόκητο εύρημα της μόρφωσης
Οι άνδρες αποδίδουν σε μεγαλύτερο βαθμό τέτοιες εμπειρίες στην ηλικία (35%) και την εθνικότητα (15%), ενώ οι γυναίκες επισημαίνουν κυρίως το φύλο (42%). Οι νεότεροι εργαζόμενοι (17-34 ετών) αναφέρουν συχνότερα διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ στους άνω των 55 η εθνικότητα δεν αποτελεί παράγοντα.
Εντυπωσιακά είναι τα ποσοστά μεταξύ των εργαζομένων με υψηλή προσόντα : 16% όσων διαθέτουν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό δηλώνουν εμπειρία παρενόχλησης , ενώ στους αποφοίτους τεχνικής εκπαίδευσης το ποσοστό αγγίζει το 15% . Οι μορφωμένοι αναφέρουν ως βασικό αίτιο το φύλο (43%), αλλά και αυξημένες διακρίσεις λόγω εθνικότητας και ηλικίας.
Οι κλάδοι υψηλού κινδύνου και το… καθολικό στρες
Τα περισσότερα περιστατικά καταγράφονται σε κλάδους όπως οι επιστημονικές–τεχνικές δραστηριότητες (14%), η υγεία και η κοινωνική μέριμνα (13%), η μεταποίηση (11%) και ο τουρισμός (10%). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην εκπαίδευση , όπου 6 στους 10 καταγγέλλουν διακρίσεις λόγω εθνικότητας. Οι μεγάλες επιχειρήσεις με πάνω από 250 εργαζομένους καταγράφουν το υψηλότερο ποσοστό παρενόχλησης (12%).
Η πλειονότητα των εργαζομένων ( 73% ) εργάζεται υπό πιεστικά χρονοδιαγράμματα, ενώ το 90% βιώνει συστηματικό στρες . Το 50% παραδέχεται ότι η επαγγελματική πίεση επηρεάζει αρνητικά την οικογενειακή και κοινωνική του ζωή .
Η ΓΣΕΕ τονίζει ότι τα φαινόμενα αυτά δεν είναι ατομικές παρεκκλίσεις, αλλά ενδείξεις βαθύτερων κοινωνικών ανισοτήτων και εργοδοτικών καταχρήσεων , οι οποίες ενισχύονται από τις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και την απουσία προστατευτικών μηχανισμών.
